Acaba “diğer canlılardan ne kadar akıllıyız” diye düşünürken, “onlar da bizim için aynı şeyi düşünürler mi” diye hep merak ederim. Biz doğaya aklımızla ne kadar fayda sağlıyoruz, yoksa bozuyor muyuz? Ya diğer canlılar?

Çocukluğumda evimizin önünde bir okulun çatısı vardı. Çatı düz ve sacdan yapılmıştı. Güvercinler gelirdi, biz de ekmek atardık, yerlerdi. O zamanlar hep dikkatimi çekerdi, neredeyse hepsi birbirinin benzeriydi. Düşünürdüm, acaba onlar da bizi ayıramayacak kadar birbirimize benzetir miydi?

Üniversitedeyken, birkaç sınıf arkadaşımızın kardeşi bir sonraki yıl fakültemizi kazandılar. İlk zamanlarda onları görünce, neredeyse “hangisi bizim sınıfta idi” denecek kadar ayıramazdım. Birkaç ay sonra ise “ben bunları nasıl benzetmişim” diye yine şaşkınlıkla bakar dururdum.

Hepimiz yaşamışızdır; farklı bir ırktan gördüklerimize karşı ilk zamanlarda neredeyse farklı bir cinsi bile ayıramayacak kadar benzer buluruz. Yüzeysel baktığımız her şeyde böyledir. Aslanlara bakınca birbirine benzer hepsi, kargalar, kertenkeleler, doğadaki her şey…

Kedileri kuşları birbirine benzer bulurken sahiplenip yakından dikkat edince durum değişir. Çok farklı olur ötekilerden. Çünkü artık ayrıntılara dikkat kesiliriz. Hatta sadece görünüş olarak değil, zekâ olarak da çok farklı oluverirler birden gözümüzde… Bizim kedi şöyle zeki, böyle yetenekli oluverir birden… Yaptıkları tüm hareketleri anlatırız ne kadar akıl dolu diye…

Ben fakültede arkadaşlarımızı birbirinden ayıramazken, onlar da beni kardeşlerimle görse benzetecekti. Veya bir Japon’u biz diğerinden kolay ayıramazken, onlar da bizi ayıramayacaktı. Hatta ülkeler ve ırklar arasında da olmaz mı, bildiğimiz benzeşen özelliklerimizi ne kadar akıl dolu diye öne çıkarırız. Bilmeyiz ki, diğer milletler de aynı şeyi düşünür bizim için.

Acaba “diğer canlılardan ne kadar akıllıyız” diye düşünürken, “onlar da bizim için aynı şeyi düşünürler mi” diye hep merak ederim. Biz doğaya aklımızla ne kadar fayda sağlıyoruz, yoksa bozuyor muyuz? Ya diğer canlılar? Kısa vadede incelediğimizde kendimizi çok akıllı, etrafa faydalı görüyoruz. Doğadaki diğerlerini de figüran misali… Peki ya uzun vadede durum nasıl? Bir iki nesil geçince kimin sonucu daha faydalı, ya da zararlı?

Anladım ki, hayvanları biz kendimizden daha aptal buluyoruz, sahip olunca da bize benzetmeye çalışıyoruz. Kendimizi onlardan akıllı kabul ediyoruz. Ben bu akıl olayından çok emin değilim. O akıl kime verilmiş, insanoğluna mı, yoksa diğer canlılara mı?..  Acaba güvercinler bize bakarken ne düşünürler çok merak ediyorum?

 26 total views,  1 views today

Bir Yorum Yaz